07-02-09

Café de l'Opera, Brussel

Naast een taalgrens moet er in België ook een culinaire grens bestaan waar een soort grenscontrole de lekkerste stukken vlees, de beste kleine wijntjes, de beste broden en ga zo maar verder tegenhoudt en terugstuurt. Waarom is het anders dat ik alleen in Franssprekende etablissementen de beste dagschotels vind: de eenvoudige maar zo verdomd lekkere schotels waarom deze blog werd begonnen. Ik blijf er mij het hoofd over breken. Is het de culinaire traditie die anders is, hebben ze bij ons schrik van teveel boter, zijn ze te lui misschien ? Ik zou het me graag eens uitgelegd zien.

Deze gedachte dwarrelde binnen voor een "entrecote minute grillée sauce crème gorgonzola avec frites" in het Café de l'Opera op het Muntplein in Brussel. Een schitterend dun stuk vlees, mooi gegrild, met een prachtige consistentie, een lekkere gorgonzola-saus, niet te zwaar en vergezeld van versgesneden frietjes en een zeer lekker glas Côtes du Rhône, mij aanbevolen door de kelner. De bediening was perfect, zoals je dat haast alleen ziet in de waardige oude dames van etablissementen in grote steden. Het viel mij weer eens op: waar in Vlaanderen kelners er vaak een sport van maken om je niet te zien (en zeker niet als je iets nodig hebt), waren de professionals hier weer half-telepatisch. Je dacht nog maar een de rekening en ze was er al. Ik probeerde zelfs tevergeefs een foto te nemen. Mijn hand ging nog maar naar mijn toestel of één van de kelners had het al gezien...

cafedlop

Ik betaalde 16,5 euro, koffie incluis, en de prijs van de dagschotel op zichzelf was 9,8 euro, zijn geld dubbel en dik waard. Het Café de l'Opera is een monument van de Belgische Geschiedenis, naast het Operagebouw en eigenlijk vooral bedoeld voor diens bezoekers. Je kan er de geschiedenis van de Munt-Opera lezen op de tafelbladen (De Stomme van Portici !). Er zou zelfs een bel zijn die het eind van de pauze aankondigt. 

Naast me kwamen op een gegeven moment twee Nederlanders binnen. Toen de kelner hun bestelling opnam vroeg één van de twee als aperitief een cappuccino. Deze culinaire misdaad werd professioneel beantwoord met één opgetrokken wenkbrauw maar dan manmoedig geïncasseerd: de klant is koning. Toen hij weg was zie één van de Nederlanders dat het hem leek dat ze iets verkeerd hadden gezegd.Tja, een moeilijk landje, hoor, dat België, zei de andere. Rare jongens, die Nederlanders.