07-02-09

Café de l'Opera, Brussel

Naast een taalgrens moet er in België ook een culinaire grens bestaan waar een soort grenscontrole de lekkerste stukken vlees, de beste kleine wijntjes, de beste broden en ga zo maar verder tegenhoudt en terugstuurt. Waarom is het anders dat ik alleen in Franssprekende etablissementen de beste dagschotels vind: de eenvoudige maar zo verdomd lekkere schotels waarom deze blog werd begonnen. Ik blijf er mij het hoofd over breken. Is het de culinaire traditie die anders is, hebben ze bij ons schrik van teveel boter, zijn ze te lui misschien ? Ik zou het me graag eens uitgelegd zien.

Deze gedachte dwarrelde binnen voor een "entrecote minute grillée sauce crème gorgonzola avec frites" in het Café de l'Opera op het Muntplein in Brussel. Een schitterend dun stuk vlees, mooi gegrild, met een prachtige consistentie, een lekkere gorgonzola-saus, niet te zwaar en vergezeld van versgesneden frietjes en een zeer lekker glas Côtes du Rhône, mij aanbevolen door de kelner. De bediening was perfect, zoals je dat haast alleen ziet in de waardige oude dames van etablissementen in grote steden. Het viel mij weer eens op: waar in Vlaanderen kelners er vaak een sport van maken om je niet te zien (en zeker niet als je iets nodig hebt), waren de professionals hier weer half-telepatisch. Je dacht nog maar een de rekening en ze was er al. Ik probeerde zelfs tevergeefs een foto te nemen. Mijn hand ging nog maar naar mijn toestel of één van de kelners had het al gezien...

cafedlop

Ik betaalde 16,5 euro, koffie incluis, en de prijs van de dagschotel op zichzelf was 9,8 euro, zijn geld dubbel en dik waard. Het Café de l'Opera is een monument van de Belgische Geschiedenis, naast het Operagebouw en eigenlijk vooral bedoeld voor diens bezoekers. Je kan er de geschiedenis van de Munt-Opera lezen op de tafelbladen (De Stomme van Portici !). Er zou zelfs een bel zijn die het eind van de pauze aankondigt. 

Naast me kwamen op een gegeven moment twee Nederlanders binnen. Toen de kelner hun bestelling opnam vroeg één van de twee als aperitief een cappuccino. Deze culinaire misdaad werd professioneel beantwoord met één opgetrokken wenkbrauw maar dan manmoedig geïncasseerd: de klant is koning. Toen hij weg was zie één van de Nederlanders dat het hem leek dat ze iets verkeerd hadden gezegd.Tja, een moeilijk landje, hoor, dat België, zei de andere. Rare jongens, die Nederlanders.  

25-10-08

De Tien Gheboden, Mechelen

Een doordeweekse dag in Mechelen. Het regent, de lucht is grijs, het leven lijkt even eerder aan de triestige kant en ik heb besloten om weer eens te experimenteren. Alle leuk uitziende restaurants blijken geen dagschotel te doen en ik blijf staan voor de wat sombere, sjofele gevel van een café op de Wollemarkt. De dagschotel zegt stoemp met chipolata, de ramen zijn donker, alles ziet er triest uit en ik wandel door. Drie restaurants verder, géén dagschotel, en ik verman me. De afspraak was "het eerste bordje met dagschotel" ! Op het bord op de stoep staat "gezellig haardvuur achterin" en "Vlaamse Specialiteiten". Springen, dan maar !

Er zijn van die mensen die je op één seconde het gevoel kunnen geven dat je thuiskomt. "Is het om te eten ? Kom dan maar vanachter, het is daar gezelliger." waren de eerste woorden die een, niet overdreven, echt wel beeldschone dame me toevertrouwde.  Achteraan in het eetcafé, wreed gezellig ingericht, brandde een houtvuur, precies wat een mens op zo'n druilerige dag nodig had. De dagschotel is bloemkoolsoep, gevolgd door stoemp van spinazie met chipolata. Ik neem een glas wijn (een Zuid-Afrikaan, denk ik) en zit vijf minuten later al achter een bol dampende soep. Die soep was goed, maar wat er volgde was nog beter. De stoemp was perfect. De chipolata was erg lekker (moet van een goeie beenhouwer komen). Maar in de details zat hier de perfectie: een potteke vleesnat om in die stoemp een putteke te maken... Hebt ge graag wat mosterd, mijnheer ? Is het lekker ? In mijn rug een knetterende haardvuur, voor mij comfort food en een schoon madam. Nog iets misschien ?

Ik heb me nog niet vaak zo goed gevoeld na een maaltijd. Vlaams eten, aangeboden door een dame van italiaanse afkomst en bereid door een dame van Noord-Afrikaanse afkomst. Ik keek in de spiegel van de toekomst en het resultaat beviel me. De liefde van de Belg gaat door de maag...

Ik betaalde 19,3 euro alles in, met 12 euro voor de dagschotel. Eetcafé De Tien Gheboden, Wollemarkt, Mechelen, is een aanrader van jewelste. Laaf uw droeve ziel aan keuken en omgeving en kom herboren buiten ! De Wollemarkt ligt in het centrum van Mechelen, bvlakbij de Markt en aan de andere kant van de St Rombouts.

 

18-10-08

Il Mezzogiorno, Gent

Eigenlijk hoorde dit restaurant niet in dit lijstje thuis. Het vermeld immers buiten op straat niet dat het een dagschotel heeft en viel daarom eigenlijk een beetje buiten het concept. Maar wij (ik een collega met veel goede smaak) waren amper neergeploft of de rijzige ober stelde ons de dagschotel voor: een pasta frutti di mare. En omdat dit restaurant een uitstekende reputatie heeft voor zijn slow food, hapten wij toe. We bedrogen de boel een beetje door een bordje charcuterie te bestellen, van werkelijk uitstekende kwaliteit, maar het was de dagschotel die hier schitterde.

Ik hou van pasta. Ik hou erg veel van pasta. Thuis zijn wij helaas lui en kopen voorgemaakte pasta, weliswaar van een goed merk, maar bon. Ik maak mij dan telkens wijs dat er weinig verschil is met verse, maar eigenlijk weet ik wel beter...Hier was hij écht vers, perfect al dente, en hij had (omdat hij vers gemaakt was) de werkelijk uitstekende saus opgeslorpt en zo nog meer smaak gekregen. De al even verse zeevruchten waren perfect, niet te veel, niet te weinig en hadden zoveel smaak dat je ze bij wijze van spreken recht uit de zee zag komen. In het glas kreeg ik de huiswijn, een simpele maar fruitige witte van het hus Elorina en gemaakt met inzolia, een Siciliaanse druif, een perfecte combinatie.

Het restaurant zelf was sjofel ingericht, maar werd net daardoor heel authentiek. Aan de muur hing een grote spiegel die mij ongelooflijk deed denken aan die bekende foto uit Novencento die vroeger op elk studentenkot hing, waarschijnlijk omdat kleur en formaat er op leken, maar ik vond het een leuk idee. Op het einde van onze maaltijd (wij waren redelijk laat), kwam de behoorlijk grote keukenequipe tevoorschijn om hun lunch te gebruiken en plotseling leken we nu ook auditief eerder in Palermo dan in Gent te vertoeven.

DSC00355

Il Mezzogiorno ligt op de Baudelokaai en de website vind je hier. Zaterdagmiddag, zondag en maandag zijn ze gesloten. Ik heb gehoord dat je hier best reserveert, maar wij kwamen er tegen 13u30 binnen en vonden plaats (en waren welkom). Een restaurant zonder pretentie, maar tegelijk één van de leukste van Gent...Ik betaalde 27 euro voor het gedeelde charcuterieschoteltje, de pasta, twee glazen wijn en een koffie.

06-10-08

HJ's Ranch House, Zaventem

Een zonovergoten middag in Zaventem. Ik heb een afspraak in het Da Vinci bedrijvenpark vlakbij en ik besluit om voor de eerste maal mijn theorietje los te laten op mijn middagmaal. Zaventem in dus, de eerste vrije parking genomen in de hoofdstraat, en beginnen wandelen en kijken naar menu's, op zoek naar de verlossende woorden "dagschotel". En al na een kleine 200m bots ik op iets dat er vaag als een restaurant uitziet. Uit de deuropening klinkt luide country & western muziek en op het menu-bord aan de ingang, dat trots een Tex-Mex keuken aankondigt staat in grote letters: dagschotel: Quarter Pounder Hamburger & Coke, 9,5 euro...

Ik moet U hier iets opbiechten. Ik ben verder gewandeld. Ik zag me al omringd door  blèrende western-muziek en would-be cowboys en indianen een vettige hamburger naar binnen werken. Er zijn grenzen aan een experiment ! Er moet aan deze kant van Zaventem toch nog een ander restaurant aanbieden dat een dagschotel serveert !? 500m en tien restaurants verder: geen dagschotels. Ik keer op mijn stappen terug. Uiteindelijk was de afspraak wel degelijk dat ik het eerste restaurant dat een dagschotel aankondigde zou bezoeken, zonder selectie van mijn kant, gewoon het toeval zijn gang laten gaan. OK. Even diep ademhalen. En binnen...

OK. Een eerste meevaller. Ze hebben een klein terras achteraan en er is plaats, dus die muziek dat gaat wel gaan. Van op de drie tafels naast me klinken luide Amerikaanse stemmen. Heeft iemand me ooit eens niet gezegd dat de beste Japanse restaurants die zijn waar de Japanners zelf gaan eten ? Dat gaat dan misschien ook wel op voor Amerikanen ? Iedereen drinkt halve liters bier of coca, ziet eruit alsof ze recht uit Minnesota of Missouri komen en schijnt zich hier perfect op zijn gemak te voelen. Ik bestel een Black & Blue Burger, een quarter-pounder met 240 gram rundsvlees en een brok blauwe kaas, met een  Coke Light om in de sfeer te blijven.

DSC00299

Ik ga u iets bekennen. Ik heb lekker gegeten. Het rundsvlees was compact en smakelijk en vers. Die blauwe kaas gaf er bijzonder veel relief aan, de groentjes waren eveneens vers en kanpperig, de frieten waren op zijn Angelsaksisch gesneden, maar op zijn Belgisch gefrituurd, de mayo was OK (niet te zoet) en zelfs die verdaaide Coke paste wel bij het gerecht.

Ondertussen schijnt de zon, zingen de Beach Boys en is het leven schoon. Terwijl ik afreken hoor ik dat de patron zich verontschuldigt omdat de hamburgers op zijn, zijn vleesleverancier had die ochtend te weinig afgezet...echt wel vers, dus. Ik drink nog een koffie, betaal 11,5 euro en ga ervandoor. Experiment 1 is gelukt. Het was goedkoop, lekker en verrassend. Volgende week probeer ik opnieuw, in Wavre deze keer.

05-10-08

Lunch!

France, zomer 2008. Compiègne, Brasserie de Paris. Portiragnes-Plage, resto sans nom. Op een regenachtige avond in België discussieren wij over hoe makkelijk het is om in Frankrijk lekker te eten. Overal vind je brasseries die goedkoop en lekker een plat of menu du jour aanbieden.

Vervolgens startten wij aan onze klaagzang over België. En hoe moeilijk het hier (vooral in Vlaanderen, dachten wij) is om lekker te eten voor weinig geld. Dat we soms lijken te moeten kiezen tussen fast food of haute gastronomie. Daartussen lijkt alleen maar een platte, fantasieloze brasseriekeuken te liggen. Dat we veel van onze pluimen verloren zijn. Dat het in Italië of Frankrijk zoveel beter is...

Maar is dat wel zo ? Wat gebeurt er als we in België lukraak een restaurant binnenstappen dat een dagschotel aanbied ? Krijgen we dan overal dezelfde smakeloze kost ? Vinden we zowiezo wel genoeg restaurants die dit aanbieden ? Of lopen wij rond met een paar kilo vooroordelen ?

Deze blog is een poging om onbevooroordeeld een oordeel te vormen over de volgende vraag: kan je in België voor weinig geld in elke stad een restaurant vinden dat een ermeedoorgaande dagschotel aanbiedt ? De modus operandi is als volgt: elke keer wanneer mijn eega aankondigt 's avonds niet te koken én ik on the road ben, ga ik mijn auto parkeren in het centrum van een stad, uitstappen, beginnen wandelen en in het eerste restaurant waar men een dagschotel aankondigt binnenstappen.

Ik ben benieuwd. 

22:30 Gepost door Rick in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) | Tags: restaurant, lunch, food, dagschotel |  Facebook |